Testimonial Marianne – MS patiënt

Hoi Jesse,

Even voorstellen, mijn naam is Marianne Verhoeven, 52 jaar. Veel te dik (87 kg, maar heb nog steeds goede hoop het eraf te krijgen) en MS patiënt.

Heb altijd veel aan sport gedaan, maar door vermindering van spierkracht is dat wel iets minder geworden,vooral omdat paardrijden niet meer gaat.

Maar ik train in ieder geval nog dagelijks. Sinds kort ook met de Kettlebell van 8 kg (gaat net). Ik probeer elke dag met m’n paard Tulp (groot shire-horse) te gaan wandelen.

At eigenlijk voor zover ik wist best gezond.

Ben bij een diëtiste geweest maar die wilde dat ik nog minder ging eten (terwijl ik al heel weinig at).

De Superverbrander Methode manier van eten bevalt met echter prima. Vooral ook de groene Smoothies. Ik merk echt dat ik veel meer energie heb.

Dat is vooral van groot belang voor mij (en andere ms-patiënten natuurlijk ook) omdat vermoeidheid een hele grote factor is bij ms.

Vanuit die hoek zou er misschien ook best belangstelling voor de Smoothies en de rest van de voedingstheorie kunnen zijn.

Maar ik wilde eigenlijk vertellen dat ik een gekke/grappige associatie maakte een paar dagen geleden.

Zat nog een keer naar die DVD van je te kijken waarbij je vertelde over het teruggaan in de tijd met de voeding, the hunter-gatherers.

‘s Zomers gaat mijn man altijd op de fiets naar z’n werk en als hij dan thuiskomt heeft hij de laatste tijd meestal wat bij: brandnetels voor in de Smoothie, kamille om thee van te maken enz. Een eigentijdse hunter-gatherer dus.

Je filosofie gaat dus heel ver zoals je ziet.

Na een moeilijke start lijkt het afvallen nu toch een klein beetje te gaan lukken.

Niet echt veel, 1½ kg in een maand. Ik wist dat het moeilijk zou gaan worden door de hoeveelheid medicijnen die ik slik. Maar wie het kleine niet eert……..

Trouwens ik ga ervan uit dat die gezonde voeding ook even de tijd nodig heeft om door die chemisch barrière van de medicijnen heen te breken.

Ik voel me stukken beter, heb meer energie en daardoor gaat alles gemakkelijker. Zelfs het lopen. Dat gaat de laatste tijd ook een stuk beter.

Dus wie weet misschien toch ooit nog eens een ritje op m’n paard Tulp?

Groetjes Marianne.